Wstęp
Unia Syjonistów Rewizjonistów, znana także jako Ha-Cohar, to jedna z kluczowych organizacji w historii syjonizmu rewizjonistycznego. Powstała w 1925 roku w Paryżu z inicjatywy Ze’ewa Żabotyńskiego, stała się ważnym głosem w ruchu syjonistycznym, postulującym utworzenie niepodległego państwa żydowskiego na terenach Palestyny. Organizacja ta nie tylko dążyła do masowej imigracji Żydów do Palestyny, ale także proponowała szereg reform politycznych i społecznych, które miały na celu zapewnienie Żydom większych praw i autonomii w ramach brytyjskiego Mandatu Palestyny. Historia Unii Syjonistów Rewizjonistów jest złożona i pełna kontrowersji, a jej wpływ na przyszłe losy Żydów w Palestynie oraz na kształtowanie się nowoczesnego Izraela jest niezaprzeczalny.
Tło powstania Unii Syjonistów Rewizjonistów
W latach dwudziestych XX wieku konflikt między różnymi frakcjami syjonistycznymi zaostrzył się, a jednym z jego głównych aktorów stał się Ze’ew Żabotyński. Jego rozczarowanie postawą egzekutywy syjonistycznej, która zdaniem Żabotyńskiego nie podejmowała wystarczających działań w obronie interesów Żydów w Palestynie, skłoniło go do poszukiwania alternatywy. W 1923 roku Żabotyński zrezygnował z mandatu delegata egzekutywy syjonistycznej i rozpoczął organizowanie środowisk opozycyjnych wobec ówczesnych liderów ruchu syjonistycznego. Przez kolejne lata gromadził zwolenników swoich idei, co doprowadziło do zorganizowania konferencji założycielskiej Unii Syjonistów Rewizjonistów.
Założenie Unii Syjonistów Rewizjonistów
W dniach 26-30 kwietnia 1925 roku odbyła się konferencja założycielska Unii Syjonistów Rewizjonistów w Paryżu. W jej trakcie uchwalono program ugrupowania, który jasno określał cele ruchu: dążenie do utworzenia większości żydowskiej w Palestynie oraz otwarcie całej Transjordanii dla osadnictwa żydowskiego. Uznano także masową imigrację jako kluczowy element strategii działania. W myśl postulatów nowej organizacji, brytyjski „zarząd kolonialny” miał być odpowiedzialny za wywłaszczenie nieużytków pod osadnictwo żydowskie, a jednocześnie zapewnienie odszkodowań ich właścicielom. Dzięki takim zapisom Unia Syjonistów Rewizjonistów stała się istotnym graczem na politycznej scenie syjonizmu.
Pierwsze kroki i ekspansja
Po założeniu organizacji jej struktury szybko zaczęły się rozwijać zarówno w Europie, jak i w Palestynie. Już w 1925 roku powstały lokalne oddziały w takich krajach jak Austria czy Czechosłowacja. W krótkim czasie Ha-Cohar stał się znaczącą siłą wśród syjonistów rewizjonistycznych, jednak borykał się również z wewnętrznymi napięciami oraz sporami o kierunek polityczny.
Relacje Ha-Coharu z Bejtarem
Bejtar, organizacja młodzieżowa stworzona przez Żabotyńskiego, była kluczowym elementem struktury Unii Syjonistów Rewizjonistów. Choć na początku ustalono, że Bejtar nie będzie częścią ruchu rewizjonistycznego, to jednak wielu jego członków szybko zaczęło angażować się również w działalność Unii. W miarę upływu czasu Bejtar stawał się coraz bardziej autonomiczny i wyrażał ambicje polityczne wykraczające poza ramy ideologiczne Ha-Coharu. Kiedy działacze Bejtaru postanowili dążyć do większego wpływu na politykę rewizjonistyczną, doszło do napięć między obiema organizacjami.
Kompromis i konflikty
Aby zapobiec radykalizacji Bejtaru oraz oddaleniu tej organizacji od głównych struktur ruchu rewizjonistycznego, zawarto porozumienia regulujące współpracę obu grup. Mimo to różnice zdań narastały, szczególnie podczas konferencji Ha-Coharu w Polsce w 1934 roku. Działacze Bejtaru sugerowali potrzebę “bejtaryzacji” Unii Syjonistów Rewizjonistów, co spotkało się z oporem ze strony radikalnych rewizjonistów.
Odłączenie od Organizacji Syjonistycznej
W miarę jak napięcia wewnętrzne rosły, a kierunek polityczny Unii stawał się coraz bardziej kontrowersyjny, pojawiła się konieczność wyodrębnienia się z Organizacji Syjonistycznej. Na XVII Kongresie Syjonistycznym w 1931 roku rewizjoniści uznali za istotne dążenie do utworzenia państwa żydowskiego w Palestynie, co było sprzeczne z polityką umiarkowanych liderów syjonizmu. Żabotyński podjął decyzję o opuszczeniu struktur Organizacji Syjonistycznej i utworzeniu Nowej Organizacji Syjonistycznej (NOS), która miała stanowić alternatywę dla dotychczasowych formacji.
Kongres założycielski NOS
W 1935 roku odbył się kongres założycielski Nowej Organizacji Syjonistycznej we Wiedniu, który przyciągnął wiele uwagi ze względu na swoje kontrowersyjne postulaty. Chociaż NOS nie uzyskała oficjalnego uznania ze strony rządu Wielkiej Brytanii, stała się istotną platformą dla rewizjonistycznych idei Żabotyńskiego oraz zwiększyła wpływy na scenie politycznej syjonizmu.
Okres od 1939 roku do powstania Państwa Izrael
Przed wybuchem II wojny światowej Nowa Organizacja Syjonistyczna borykała się z problemami mobilizacji mas oraz wewnętrznymi napięciami. Powstawanie Irgunu jako militarystycznej fr
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).