Wprowadzenie
Arrows A18 to samochód Formuły 1, który został zaprojektowany przez znanych inżynierów Franka Derniego i Paula Bowena. Został skonstruowany przez zespół Danka Arrows Yamaha i był używany w sezonie 1997. Model ten był napędzany dziesięciocylindrowymi silnikami Yamaha, a jego kierowcami byli doświadczeni zawodnicy: Damon Hill oraz Pedro Diniz. Pomimo wysokich oczekiwań, A18 okazał się niekonkurencyjny, co doprowadziło do trudności w zdobywaniu punktów. W artykule przyjrzymy się bliżej historii powstania Arrows A18, jego specyfikacji technicznej oraz osiągnięciom w wyścigach.
Początki zespołu Arrows
Zespół Arrows został założony w listopadzie 1977 roku przez czterech pracowników zespołu Shadow. Alan Rees, Jackie Oliver, Dave Wass i Tony Southgate połączyli siły z włoskim finansistą Franco Ambrosio. Siedziba zespołu mieściła się w Milton Keynes, a ich pierwszy samochód, FA1, zbudowany został w zaledwie 53 dni. Krótko po założeniu zespołu Ambrosio opuścił Arrowsa, a jego miejsce zajęli nowi inwestorzy. W ciągu następnych lat Arrows brał udział w wielu wyścigach Formuły 1, zdobywając 116 punktów oraz jedno pole position.
Arrows A18 – nowa era
W 1996 roku Tom Walkinshaw, założyciel grupy TWR, przejął kontrolę nad zespołem Arrows. Wkrótce po tym rozpoczęto prace nad nowym modelem – Arrows A18. Projektowanie nowego samochodu rozpoczęło się w czerwcu 1996 roku pod kierownictwem Paula Bowena. A18 był całkowicie nowym modelem, stworzonym z myślą o poprawie osiągów zespołu. Modyfikacje w tunelu aerodynamicznym miały na celu przyspieszenie prac nad nowym projektem.
Silnik i osiągi
Arrows A18 był napędzany dziesięciocylindrowymi silnikami Yamaha OX11 o pojemności 2996 cm³. Silnik ten osiągał moc 700 KM przy 14 000 obrotów na minutę. Mimo że jednostka była lżejsza o 25 kilogramów od swojego poprzednika, nie dorównywała konkurencyjnym silnikom Ferrari czy Renault pod względem mocy. Problemy z osiągami silnika były zauważalne od samego początku sezonu 1997.
Nadwozie i zawieszenie
Nadwozie Arrows A18 zostało wykonane z włókna węglowego i materiałów kompozytowych. Zastosowano w nim podwójne wahacze zarówno w przednim, jak i tylnym zawieszeniu. Samochód był wyposażony w opony Bridgestone oraz felgi BBS o średnicy 13 cali. Aerodynamika modelu była wynikiem pracy doświadczonych inżynierów, co miało na celu poprawę stabilności i przyczepności na torze.
Kierowcy zespołu
W składzie kierowców na sezon 1997 znalazł się doświadczony Damon Hill oraz Brazylijczyk Pedro Diniz. Hill, mistrz świata z roku 1996, miał za sobą bogatą karierę w Formule 1, a jego umiejętności miały pomóc zespołowi w osiąganiu lepszych wyników. Diniz natomiast debiutował w wyścigach Formuły 1 i starał się zdobyć doświadczenie oraz punkty dla zespołu.
Osiągnięcia w sezonie
Pomimo ambicji i nadziei pokładanych w modelu A18, zespół borykał się z problemami już od pierwszego wyścigu sezonu w Australii, gdzie obaj kierowcy mieli trudności z uzyskaniem dobrych czasów kwalifikacyjnych. W kolejnych wyścigach sytuacja nie ulegała poprawie, a problemy techniczne silnika Yamahy wpływały na wyniki obu kierowców.
Jednakże podczas Grand Prix Węgier Damon Hill zdobył drugie miejsce, co było największym sukcesem zespołu w tym sezonie. Było to również ostatnie podium dla brytyjskiego zespołu w historii Formuły 1.
Zakończenie
Arrows A18 to przykład samochodu, który mimo dużych nadziei i oczekiwań nie spełnił pokładanych w nim nadziei zarówno przez inżynierów, jak i kierowców. Problemy techniczne oraz niska konkurencyjność silników Yamahy sprawiły, że zespół zakończył sezon na ósmym miejscu w klasyfikacji konstruktorów zaledwie dziewięcioma punktami na koncie. Model A18 stał się ostatnim samochodem Formuły 1 napędzanym jednostką Yamahy, a jego następcą był model A19. Historia Arrows A18 pokazuje jednak nie tylko trudności związane z rywalizacją w Formule 1, ale także determinację zespołu do walki o lepsze wyniki na torze.
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).